บทที่ 134

อะเดเลด

“ช้าๆ นะลูก ค่อยๆ” ข้ากระซิบกับเด็กแฝด พลางกุมมือน้อยๆ ของพวกเขาไว้เบาๆ ขณะที่เราเดินเข้าไปใกล้เก้าอี้ยาวที่ทาเลียนอนพักอยู่ “จำที่เราคุยกันได้ไหม ท่านแม่ต้องพักผ่อน”

โนวาพยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม ส่วนแพ็กซ์กำชายกระโปรงของข้าไว้แน่นอย่างประหม่า เด็กทั้งสองเคลื่อนเข้าไปหาผู้เป็นมารดาด้วยท่ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ